Pałac Radziwiłłów w Ołyce

 

Makieta zamku w Ołyce w XVII wieku.

Źródło

Makieta zamku w Ołyce w XVII wieku. 

Zdjęcie kolorowane przez Gemini.

Pałac Radziwiłłów wzniesiony w Ołyce w latach 1540–1564 przez ks. Mikołaja Radziwiłła, zwanego Czarnym, marszałka i kanclerza wielkiego litewskiego oraz kasztelana wileńskiego[3]. Około 1640 r. kolejny ordynat ołycki ks. Albrycht Stanisław Radziwiłł, rozbudował pałac w stylu renesansowym, otoczył murami na rzucie prostokąta, z czterema charakterystycznymi bastionami w narożnikach. W latach 1740–1760 pałac został gruntownie przebudowany przez ks. Michała Radziwiłła zwany Rybeńko, wojewodę wileńskiego i hetmana wielkiego litewskiego. Stworzono wówczas reprezentacyjną budowlę książęcą w stylu barokowym, pozbawioną cech obronności. Od 1945 r. w pałacu mieści się szpital psychiatryczny.

Pałac w Ołyce ma kształt czworoboku zgrupowanego wokół rozległego dziedzińca, o bokach ok. 100 x 100 m, niegdyś pustego, dziś pokrytego zielenią. Składa się z właściwego pałacu we wschodniej części dziedzińca, z bramą przejazdową prowadzącą do rynku oraz budynku bramnego z wieżą zegarową, znajdującego się po przeciwległej stronie. Po ich bokach, od strony północnej i południowej, ciągną się piętrowe budynki mieszkalne połączone ćwierćkolistymi przewiązkami.

Artykuł na Lwów Info
Strona na Wikipedii

Makieta Ołyki w XVII wieku.

Źródło

Pałac w Sławucie

Sławuta - pałac ks. Romana Sanguszki. 

Mal. Napoleon Orda (ok. 1875).

Źródło

 

Zamek (pałac) w Sławucie – zabytkowy, pierwotnie drewniany zamek zbudowany w XVII wieku na wzgórzu nad prawym brzegiem rzeki Horyń w Sławucie. W XVII wieku istniał tu gród, otoczony parkanem dranicami pobity z ośmioma basztami i drewniany zamek. Król Polski August III Sas przywilejem nadanym w 1754 roku zezwolił miasto obwarować i nadał prawo magdeburskie. W 1720 roku miasteczko przeszło we władanie rodu Sanguszków, którzy przebudowali zamek z drewnianego na kamienny. W latach 80. XVIII w. stary kamienny i obronny zamek został przebudowany według projektu Lusena Merksa na pałac.

Barokowy pałac Sanguszków z półkolistą wieżą w środku znajdował się na wyniosłym wzgórzu od strony północnej. Posiadał piękną bibliotekę a niegdyś i galerię obrazów, którą przewieziono do Zasławia. Wśród obrazów znajdowało się tu ciekawe płótno, autorstwa Tomasza Dolabelli, przedstawiające Stanisława Żółkiewskiego z Wasylem Szujskimi przed królem Polski Zygmuntem III Wazą, drugi nieznanego pędzla, przedstawiający Romana Sanguszkę, hetmana litewskiego pod Ułą w 1568 r. W bibliotece, liczącej kilka tysięcy wyjątkowych dzieł, było wiele rzadkich rękopisów. Dokoła pałacu nad Horyniem rozciągał się piękny park.

Jesienią roku 1917, zrewoltowani żołnierze rosyjscy z 264 rezerwowego pułku piechoty zaatakowali dwójkę domowników pałacu i ścigali ich pod sam park. Kozacy pałacowi przez kilka godzin stawiali opór, lecz ulegli przeważającej sile. Ordynat, ks. Roman Damian Sanguszko, w przeciwieństwie do innych domowników, nie uciekł, ale wyszedł na balkon w celu pertraktacji. Został bestialsko zamordowany. Pałac został wtedy splądrowany, spalony a rumowisko rozebrane w roku 1922.

Artykuł na Ekologia

Strona na Wikipedii

Artykuł na Kresy